Kiedy poroniłam, wszyscy dookoła starali się zbagatelizować sprawę. Nikt nie powiedział mi żadnych słów współczucia, oprócz dziewczyn na forum, oczywiście.
Cała rodzina "wmawiała" mi po prostu, ze nie ma co się martwić, że tak musiało być....itd.itp.
A ja potrzebopwałam czasu, potrzebowałam łez, smutku......
bardzo mnie bolała ta strata, tak bardzo chcieliśmy mieć dziecko.
Denerwowali mnie ludzioe którzy starali się omijać łukiem ten temat, zachowywali się tak jakgdyby nic się nie stało....a stało się przecież tak wiele.
Nie posłuchałam ich, dałam sobie czas na żal........
ale nie znalazłam obok siebie osoby która płakałaby razem ze mną....oprócz męża.
Teraz z perespektywy czasu widzę, że dobrze zrobiłam, ze opłakałam tą stratę.....bo chociaż w sercu nadal mam smutek, to po dniach tego płaczu mogłam spokojnie przygotować się na przyjęcie nowego maleństwa...i udało sie....Weronika jest z nami od 4 miesięcy
Dziewczyny jeśli czujecie potrzebę wypłakania się po tym co się stało....to płaczcie, jeśli nie macie komu to mozecie w mój rękaw.....zawsze jestem gotowa podtrzymać na duchu.....

[quote=kasiarybka]Kiedy poroniłam, wszyscy dookoła starali się zbagatelizować sprawę. Nikt nie powiedział mi żadnych słów współczucia, oprócz dziewczyn na forum, oczywiście.
Cała rodzina "wmawiała" mi po prostu, ze nie ma co się martwić, że tak musiało być....itd.itp.
A ja potrzebopwałam czasu, potrzebowałam łez, smutku......
bardzo mnie bolała ta strata, tak bardzo chcieliśmy mieć dziecko.
Denerwowali mnie ludzioe którzy starali się omijać łukiem ten temat, zachowywali się tak jakgdyby nic się nie stało....a stało się przecież tak wiele.
Nie posłuchałam ich, dałam sobie czas na żal........
ale nie znalazłam obok siebie osoby która płakałaby razem ze mną....oprócz męża.
Teraz z perespektywy czasu widzę, że dobrze zrobiłam, ze opłakałam tą stratę.....bo chociaż w sercu nadal mam smutek, to po dniach tego płaczu mogłam spokojnie przygotować się na przyjęcie nowego maleństwa...i udało sie....Weronika jest z nami od 4 miesięcy
Dziewczyny jeśli czujecie potrzebę wypłakania się po tym co się stało....to płaczcie, jeśli nie macie komu to mozecie w mój rękaw.....zawsze jestem gotowa podtrzymać na duchu.....

Droga Kasiarybka,
Mam za soba dwa poronienia i rozumiem o czym mowisz. Po pierwszym chyba ludziom wokol udalo sie mnie przekonac, ze to sie zdarza tak czesto itd. i ja jak oni omijalam zal. Gdy jednak poronilam po raz drugi juz nie potrafilam i nie chcialam zapomniec o moim zalu. Tylko moja przyjaciolka potrafila naprawde mnie wesprzec i sluchac. Nawet maz mnie nie rozumial. I bylo b trudno. Szukalam wtedy grupy dyskusyjnej bym mogla porozmawiac z osobami; ktore tez to przezyly. Jednak ku mojemu rozczarowaniu, takie grupy nie istnieja (oprocz tego portalu) i jest to naprawde wielka szkoda!!!! Poprzez kontakt, ktory uzyskalam w Internecia udalo mi sie dowiedziec o ksiazce na temat poronien i zawierajacej zeznania kobiet z wczesniej istniejacej grupy dyskusyjnej. Ta ksiazka bardzo nam pomogla (maz rowniez ja przeczytal) i oboje zdolalismy o tym rozmawiac. To rozmowa; a nie milczenie pomogla. Zrozumialam tez wiele z tego jak sie czuje, dlaczego, po prostu pomoglo mi to odkryc sama siebie bez czucia sie winna, ze wlasnie tak a nie inaczej sie czuje.
Chetnia podalabym tytul tej ksiazki, ale jako, ze mieszkam za granica i tu ja kupilam, jest ona w jezyku obcym (holenderskim). Jestem pewna, ze sa jednak ksiazki po polsku i z mojego doswiadczenia warto po nie siegnac.

Jesli chodzi i pytania na temat kiedy mozna po poronieniu zajsc w ciaze, tutaj mowi sie, ze po poronieniu samoistnym od razu, jesli jest zabieg trzeba poczekac 2 m-ce (biorac specjalne pigulki) by scianki macicy sie odnowily. Po 2 m-cach lekarz sprawdza czy rzeczywiscie sie odrodzily i daje zielone swiatlo.

Ja teraz tez bardzo sie boje kolejnej ciazy. Bardzo pomogloby mi jesli mogly by sie do mnie odezwac dziewczyny, ktore po 2 czy kilku poronieniach zaszly w ciaze i urodzily dziecko - to bardzo ale to bardzo pomaga i daje nadzieje.

Pozdrawiam wszystkich

ela

Kasieńko,
bardzo Ci współczuję, bo sama przeszłam przez ten ból. Teraz staram się wspierać inne kobiety. Na forum sakurateam.com/rodzice jest podforum o aniłkach czyli naszych maluszkach, które odeszły. Jakie to smutne. Jagorsze w tym wszystkim jest to, że lekarze nie przygotowują kobiet do ciązy i nawet po poronieniu nie zlecaja zadnych bada, a na pewno wielu poronieniom można by zapobiec. Tak było właśnie u mnie.

Do Eldo!

Elu, prosiłaś, żeby ktoś się odezwał, więc piszę.

Sama nie miałam żadnych problemów, ale moja kuzynka dwa razy poroniła. I co? I teraz jest mamą rocznego chłopczyka. Widzisz, to jest możliwe!
Nie poddawaj się! Trzymam kciuki! Powodzenia!!!

Ania

Cieszę się Kasiu, że poruszyłaś ten temat.
Ja właśnie wczoraj wróciłam ze szpitala, w którym wyjęto mi moją fasolkę w 12 tygodniu ciąży. Jej serduszko nie biło od 2 tygodni.
Niby to wczesna ciąża, na początku bardzo nie chciana, ale ból przeżywam okropny. Nikt mnie nie rozumie, nie pociesza... a przecież to był mały człowieczek...
Mój ból jest jeszcze bardzo świeży i płaczę dokąd dowiedziałam się o stanie mojej dzidzi... Czy kiedyś uporam się z tą stratą? Tego nie wiem.
Może jak całą swoją miłość przeleję na moje dzieci, to szybciej zapomnę o bólu.

Pozdrawiam Cię Kasiu gorąco i gratuluję córeczki - mojej imienniczki

ciesze sie ze poruszylyscie ten temat, rowniez przezylam bardzo strate moje malenstwa. byla to ciaza niezaplanowana, bylam na pierwszym roku studiow i mialam marna prace. z moim owczesnym mezczyzna po krotkiej dyskusji postanowilismy ze najwyrazniej tak mialo byc , zaczelismy organizowac sobie zycie. byl to chyba najpiekniejszy okres w naszym zyciu ( wspolnym) trwal on okolo 2 miesiecy.
przyczyn mojej straty nie znam do tej pory. byl to chyba najgorszy moment w moim zyciu. a nawet podwojna poniewaz moj kochany nie rozumial, na poczatku sam sie poplakal i stwierdzil ze to jeszcze nie czas..
ale potem szybko sie otrzasnal, ja nie moglam, kiedy widzialam na ulicy kobiete w ciazy albo jakies malenstwo zadawalam sobie pytanie DLACZEGO?
moj owczesny stan psychiczny byl powodem naszego rozstania, dzis sadze ze i dobrze, poniewaz nie byl najwyrazniej jeszcze gotowy na rodzicielstwo.

wiem co czujesz, moj potraktowal mnie jak smiecia doslownie!!!

do Eldo (i nie tylko)

Ja przezyłam kilka poronien. Kazde było wielka strata, choc kilka ciąz skonczyło sie w bardzo wczesnym okresie. Jednak jednej nie zapomne do konca zycia. Pisałam juz o tym kiedys na starym edziecku. Kto czytał, ten wie o czym mówie.

Nie bede powtarzac od poczatku całej historii, powiem tylko tyle, ze kiedy trafiłam do szpitala z potwornym krwotokiem zostałam potraktowana jak...nawet nie mam słow, zeby to wyrazic. Po kilku dniach podjeto decyzje o czyszczeniu macicy. Zabieg wykonano i wtedy okazało sie, ze dziecko ŻYŁO. Lekarze o tym wiedzieli. USG cały czas pokazywało zywy płód. A jednak jakis wstretny konował zadecydował za mnie. Zreszta, cały pobyt w szpitalu to był jeden wielki horror.

Trudno opisac co sie wtedy ze mna działo. Depresja, nerwica, itd.

Dzis mam dwie cudne corcie, trzeciego maluszka nosze pod sercem. Ale tamten człowieczek wciaz zyje w moich myslach.


Eldo, wiem jak ci ciezko, ale zobacz, mozna. Jeszcze zostaniesz mama, na pewno.

Całuje Cie i pozdrawiam

Droga Elu (Eldo), moja przyjaciółka straciła dwójkę... A trzeci urodził się śliczny chłopczyk (ma już ponad półtora roku) i spodziewają się kolejnego

Będzie dobrze, trzeba ufać i modlić się, jeśli wierzysz Bogu . A jeśli nie - napisz - będę się modliła za Tobą i za Ciebie


Pozdrawiam serdecznie.
Paka

Weronisiu,
tak bardzo chce się płakać... Nie wiem, co napisać. Płaczę razem z Tobą...
Paulina

Dziewczyny, dziekuje za te slowa wsparcia.
Bede starala sie miec nadzieje, ale bardzo sie boje.

ela

nie boj sie, bedzie dobrze. pamietaj ze wiara czyni cuda!!!!

[i]swoją drugą ciążę poroniłam 31 maja 2003... to był 8 tydzień... do tej pory nie mogę się pozbierać... fizycznie jest ok, nie plamię już, nic mnie nie boli... psychika jednak leży i jak na razie nie ma zamiaru się chyba podnieść... a komentarz lekarza "czego babo ryczysz, nie ty pierwsza i nie ostatnia" wprawił mnie w furię... staram sie trzymać, ale wystarczy jakiś drobny tekst (tak jak wczoraj, mój siostrzeniec upomniał swojego młodszego brata, że nie może siedzieć mi na brzuchu bo tam jest dzidzia) sprawia, że z rozpaczy uginają mi sie kolana...

Kocico,

Calkowicie Cie rozumiem...mysle, ze czulam sie dokladnie tak samo. A widok kobiet w ciazy lub z malymi bobaskami jeszcze teraz sprawia mi bol. Niestety on tak szybko nie odchodzi.
Ale miejmy nadzieje, ze nam tez sie wkrotce uda, no bo w koncu jak wskazuja statystyki i jak pisza dziewczyny na forum, nawet po kilku poronieniach szansa na dziecko pozostaje duza.

Pozdrawiam goraco

eldo

ja rowniez rozumiem, sluchajcie za kazdym razem kiedy widzialam malenstwo na ulicy bolalo mnie serce dlaczego nie jest moje , dlaczego wlansie mnie to sie przytrafilo?
nawet przez jakis czas opiekowalam sie dzieckiem kolerzanki i jako niania, aby sie pozbierac, srednio pomoglo poniewaz tak bardzo pokochalam te malutka, dziewczynke nic nie zastapi naszej straty.

Droga Elu, ja przeżywałam to co ty, też miałam dwa poronienia, teraz na szczęście mam ukochaną córeczkę z trzeciej ciąży. Też bałam się kolejnej ciąży, ale lekarz, którego wtedy poznałam, pomógł mi uwierzyć w cuda:-), trzymam kciuki, napewno Wam się uda. my teraz chcemy próbować kolejny raz i bierzemy sie do roboty z wielką nadzieją ) i dobrymi myślami, czego i Tobie życzę. maga mama dwu i pół letniej Weroniczki

zgadzam sie ze wiara czyni cuda i przylaczam sie;))) do kciukow

Ja pierwszą ciążę poroniłam, przy kolejnej bliźniaczej przeżyłam poród przedwczesny (żaden synek nie przeżył), ból i strata były ogromne.
I wreszcie udało się (choc było cięzko - przeleżałam kilka miesięcy).
Od 2 lat jestem mamą Zosi.
Zyczę powodzenia, wiary i pozytywnego myślenia - uda się, naprawdę.
Pozdrawiam
Ed.

Ja poroniłam 1,5 roku temu - płacz, ból- przeszłąm przez wyszstko.N aszczeście był mój synek który mial wtedy 1,5 roczxku.le do tej pory nie wezmę malego dziecka na ręce.Nie potrafie nawet patrzeć na małe dzieci ani bawić sie znimi - mówie tu u niemowlakach.Nie chcę widziec kobiet w ciązy, nie potrafię.....I nawet czas tegio nie zaleczył.Chce miec jeszcze dziecko ale boję się.Tak sie boje i tak chcę ze nie mogę o tym myśleć.Wiem ze tak widocznei miało być, nie tylko mnie to spotkało,Ciesze sie że mam synka i jest on moim najwiekszym skarbem, mam dla kogo żyć.Gdyby nie on to bym zawriowała.O tym co było staram sie nei myśleć, wpadam w wir pracy , potem Jest mały, maz, dom....Ake to gdzieś siedzi.Nie wiem zczy po raz drugi przeżyłabym coś takiego i dlatego odwlekam myśl o ciązy.Chociaz człowiek sam nie wiem jak jest silny i co jeszcze mozże znieśc.Ja w ciagu 2 lat straciłą rodzicó i dziecko....To naprawdę nie jest sprawiedliwe..Pozdrawiam

wspolczuje!!!! ja stracilam w tym samym roku dziecko i narzeczonego,
a ja tak bardzo potrzebowalam wsparcia a zostalam sama, tak naprawde po dzis dzien sie nie pogodzilam z tym .ale wiem ze trzeba zyc dalej..................