I już po wszystkim usłyszałam od męża że nie chce mieć dziecka że już koniec tematu, a dla mnie to koniec wszystkiego zastanawiam się nad wyjazdem odejściem strzeleniem sobie w łeb cokolwiek.
Zawsze wierzyłam że Bóg przeprowadzi mnie przez wszystkie życiowe drogi ale On chyba już o mnie zapomniał nei wiem co dalej zrobić ...
może pójdę dalej się uczyć zmienię prace skocze z mostu mam już dosyć życia i wszystkiego a przy okazji mam do oddania śpioszki kaftanik dwa kocyki i pościel do łóżeczka i serce we krwi .
Ktoś ma jakąś praktyczną radę?? Pocieszenie?? Nic to nie da ja już jestem na samym dnie i nie widzę światełka w tunelu.
Pierwszy raz w życiu nie widzę wyjścia z sytuacji.
I chyba takowe nie istnieje. Nie mam nawet o tym komu powiedzieć dlatego żałośnie wypłakuje sie w klawiature.

koniec...

Ten post edytował mamadzwoneczka Sat, 25 Apr 2009 - 11:03

To że poroniłam też go za bardzo nie obeszło.
To żę się starałam podnieść z myślą o naszym drugim maleństwie widocznie też nie...

Nie znam Ciebie i nie znam Twojego męża, ale może poczekaj, daj czas sobie i jemu. Może on jest za bardzo przytłoczony Twoim smutkiem i żalem po stracie dziecka i to jest jego sposób obrony?

Będę o Was myśleć. Trzymaj się.

Ja też niestety straciłam swoje maleństwo 27.marca w 8tc. Może mąż widzi jak bardzo cierpisz i boi się że sytuacja może się powtórzyć i nie chce twojego cierpienia. Tak nam się może tylko wydaje że to jest nasze cierpienie że mężczyźni nie cierpią z tego powodu , że to tylko nasz problem a może jest inaczej...?

Mamodzwoneczka, jak ja Cię doskonale rozumiem...

Wczoraj przeżyłam drugą stratę. Straciłam wiarę w mój zwiążek, zaufanie do mojego mężczyzny. Nie wiem, czy nie załamię się teraz. Ledwo zaczęłam stawać na nogi, a dostałam zapalenia błony śluzowej macicy, a wczoraj... Żle się czuję, lekarz kazał mi leżeć, a mój mąż jak gdyby nigdy nic wyszedł rano, a później zadzwonił, że nie wróci na noc, bo pojechał do znajomych i chce posiedzieć i wypić sobie. Załamałam się, bo, kiedy się sprzeciwiłam, odłożył słuchawkę i nie odbierał telefonów. To nie pierwszy raz, kiedy on w taki sposób próbuje rozładować swój stres. Jest mi ciężko, bo uważem, że było to podłe i cholernie egoistyczne, ale jednocześnie bez jego wsparcia upadłam i trudno mi się dziś podneść-znowu płakałam całą noc. Nie wiem, czy będę umiała o tym zapomnieć, myślę, że on jest słaby i nie wiem, czy chcę z nim być Myślę sobie, że taka strata, jaka nas spotyka, jest dobrym sprawdzianem dla zwiąku, dobry się wzmocni, słaby-upadnie.

Dziękuję Wam wszystkim drogie nie-mamusie i mamusie.
Paka dzięki za obiektywną ocenę sytuacji. Masz pewnie rację kocham bardzo mojego męża on również mnie koch i wiem że jemu również nie jest lekko.
a.k
emka31 dzięki za słowa otuchy
kaelsa przykro mi niezmiernie z Twojego powodu, ale pamiętaj niczego pochopnie nie rób, chociaż mój mąż rozmawia ze mną szczerze nigdy nie zrobił by czegoś takiego. Przykro mi .
Zawsze jest przy mnie no i nie pije. Powinnaś chyba szczerze pogadać ze swoim mężem bo takie zachowanie niczego dobrego nie wróży a brak reakcji niczego nie zmienia.
pozdrawiam Cię i trzymam kciuki no i pamiętam o Tobie w modlitwie.

mamadzwoneczka mysle ze powinnas sobie i mezowi dac czas by dojsc do siebie jedni potrzebuja kilku miesiecy by odwarzyc sie na nastepne dziecko a inni 2-3 miesiace... kazdy jest inny inaczej przezywa mysle ze tez powinniscie porozmawiac o tym co czujecie, wyrzucic z siebie wszystko rozplakac sie, krzyczec a nie dusic tego w sobie bo do dobrego nie prowadzi ale z drugiej strony jezeli twoj maz mysli inaczej tzn ze nic nie czuje moze tak naprawde w tym momencie sie poznaje ta druga strone czy jest z toba i cie wspiera w tej zlej godzinie dla ciebie... ja mialam to szczescie ze moj maz plakal ze mna byl ze mna jak bylam na dnie i nie moglam nic z siebie wyciagnac zadnego slowa powiedziec on trzymal mnie za reke w szpitalu, a gduy sie staralismy o dzidzie ponownie i nie wychodzilo nam ja dolowalam sie bo za kazda cene chcialam byc w ciazy on mnie uspakajal wspieral i teraz cieszymy sie naszym maluszkiem...
mam nadzieje ze cos pomoglam
pozdrawiam

moni28jasne każde dobre słowo pomaga porozmawialiśmy sobie właśnie wczoraj szczerze i już wiem dlaczego ma takie obawy i skąd ta... obojętność.Nie będę wchodziła w szczegóły.
W każdym razie to mi dużo dało. Doszliśmy do porozumienia i teraz chyba będzie już tylko lepiej a i może nawet dzidzia będzie .
W każdym razie faceci są z marsa to wiem napewno tok myślenia z kosmosu

ciesze sie ze porozmawialas z mezem i wiesz na czym stoisz
faktycznie faceci sa z Marsa
no i ciesze sie ze temat staranie sie o dzidzi nie zamkneliscie nazawsze
zobaczycie dacie sobie troszke czasu odsapniecie, wyjedziecie na wakacje rozluznicie sie wypoczniecie i okaze sie ze jestes w ciazy ponownie i wszystko sie skonczy dobrze
bede mocno trzymac kciuki

Sytuacja powoli się stabilizuje nerwy odchodzą.
Mam nadzieję że maleństwo będzie. A tak przy okazji czy ktoś słyszał o FEMINAL N i czy można to brać przed planowaną ciążą? Bo słyszałam że zalecenia są takie że dopiero od któregoś tygodnia ciąży dopiero.Ale Pani w aptece chyba o tym nie wiedziała i sama teraz też nie wiem czy mogę czy nie???

wiesz co ja na twoim miejscu przed planowaniem nastepnej ciazy poszlabym do swojego gina zbadala sie porzadnie i jego sie spytac co i jak dla swietego spokoju
ja na poczatku bralam folik ale pozniej sie spytalam lekarza o jakies witaminy z folikiem zapisal mi kurcze nie pamietam wkazdym badz razie pozniej przeszlam wlasnie na feminatal n bo sa tansze i maja ten sam skaldnik ale w troszke innych proporcjach

no i nie wiem czy to możliwe ale mam objawy ciąży czy to możliwe?????????
zaczyna sie tak jak ostatnio przy dzwoneczku. Boże to byłaby radosna nowina Nie staraliśmy sie bo tak jak w poście mój mąż nie chciał dziecka i czyżby to była wpadka??
nie mam mdłości mam za top zawroty głowy wyczulony węch no i sutki nieziemsko mnie bolą. Proszę niech to będzie prawda. No chyba że sobie wmawiam

Właśnie przeczytałam ten wątek.
Będzie dobrze, zobaczysz!

a kiedy mialas ten zabieg????

Witaj przepraszam że tak późno zabieg miałam 26 lutego dokładnie 3 miesiące temu

mysle ze to mozliwe zajsc w ciaze
mam nadzieje ze to to
trzymam kciuki &&&&&

No i zaczynam mieć wyraźne objawy zbliżającego się czasu @. Tak bardzo sie boję aby nie poleciało. Nie robie na razie testów. Wytrzymam jeszcze te parę dni . Ale przeczucie mam że nic z tego .
A tak liczyłam na maluszka. Już wyliczyłam że na 9 lutego(mniej wieęcej )byłoby słoneczko.
ehh...żeby tak się udało

Uda Ci się na pewno , ja jeszcze muszę poczekać miesiąc i też biorę się do pracy . Mam nadzieje że mi sie uda ... ach nie mogę się doczekać .