Bylo plamiemie, potem krwawienie. Pojechalam do szpitala i dostalam skierowanie na bete. Spadla czterokrotnie od dwoch dni, co oznacza, ze zarodek przestal sie rozwijac. Nie wiem, czy jest juz martwy, czy umiera. Teraz mam czekac na naturalne poronienie. Zadzwonilam przerazona do lekarza; jak to czekac? Jutro mam jechac samochodem przez dwa dni do Francji. A jak dostane krwotoku?
Chcialabym, zeby mnie uspili, wyczyscili i obudzili. Lyzeczkowanie jest niestety bardziej ryzykowne niz naturalne poronienie. To bardzo wczesna ciaza, drugi tydzien, nie powinno krwawic bardziej niz obfita miesiaczka.
Zapytalam, kiedy sie iepokoic czy jechac do szpitala: kiedy krwawienie bedzie bardziej obfite od miesiaczki i bardzo bolesne.
Nie moge w to uwierzyc: mam sobie tak czekac na poronienie? Jechac do domu, zajmowac sie corka... czekajac, az martwy zarodek zostanie wydalony?
Jestem przerazona.
Oczywiscie juz sie naczytalam o poronieniach. Kupilam sobie pieluszki dla doroslych i... czekam. Jakis koszmar, ja chce sie obudzic.

Ten post edytował cat woman Sat, 24 Dec 2011 - 11:16

Ściskam Ciebie mocno i podtrzymuję z daleka.

CHANTON bardzo mi przykro
a czy nie macie możliwości zostać troszkę dłużej w Polsce?

Ja mam, on nie. Moglabym wracac pozniej samolotem. Tylko po co? Jak mi sie cos stanie, to przynajmniej Nick bedzie ze mna.

no tak, to akurat rozumiem - lepiej w takiej chwili mieć przy sobie najbliższą osobę
pisałam tylko patrząc na to, że jedziecie tak daleko samochodem

chaton, bardzo mi przykro. Przytulam i oby wszystko było jak najlepiej.

Chaton przykro mi

Nawet niebardzo wiem co napisac.

Ponoc wiele kobiet nie wie nawet, ze poronilo. Zaczynaja krwawic i sa przekonane, ze to krwawienie miesiaczkowe. Zycze ci aby i u ciebie tak bylo, bez zbednych sensacji.

Pozdrawiam. A.

Poronienie w tym przypadku będzie po prostu opóźnionym okresem, być może obfitszym, ale niekoniecznie. "Proszę poczekać na poronienie" brzmi strasznie i psychologicznie jest dla wielu kobiet straszne, ale fizjologicznie jest to po prostu spóźniona miesiączka.
Myślę, że pieluchy dla dorosłych zupełnie nie będą Ci potrzebne.
Łyżeczkowanie, dokładnie jak powiedział ci lekarz, jest o wiele bardziej ryzykowne, jest to ingerencja w macicę i stwarza możliwość powstania zrostów.
Sądzę, że spokojnie możesz wracać do Francji, jesli lekarz nie widzi przeciwskazań. Statystycznie to, co Ci się obecnie przydarza, przydarza się każdej z nas około trzech razy w ciągu życia, ale ronimy bez świadomości poronienia. Odczuwamy to jako miesiączkę. Nie piszę tego celem pocieszenia, bo nie da się pocieszyć kogoś, kto pragnął dziecka i je stracił. Raczej się staram Cię uspokoić- będzie dobrze. Mimo wszystko.
a.

Chaton,

współczuję

Też przeżyłam takie oczekiwanie, tylko że był to 8 tydzień
W dodatku musiałam w tym czasie wyprawić Zosi urodziny. Już nie było jak ich przesunąć, a odwoływać nie chciałam, bo musialabym jej wytłumaczyc dlaczego.

Chaton,

Rosa już dokładnie napisała, co i jak od strony fizjologicznej, pozostaje tylko
Trzymaj się, kochana i wracaj do domu.

Chaton, tak mi przykro. Myślę o Tobie.

Chaton, bardzo mi przykro.

Wiesz Rosa; ja jade daleko 1600 km, miedzy Polska a bylym NRD sa fatalne drogi, powiedzy: wertepy. Potem autostrada, na ktorej kible sa platne. Wole sie wyposazyc, zeby nie latac potem z zakrwawionym tylkiem po stacjach benzynowych, mam i bez tego dosyc wrazen. Wole sobie pieluszke zaserwowac z nadzieja, ze nie bedzie potrzebna.
Zaczal mi sie ten okres, z ta roznica, ze rwie mnie tak, jakby ocs sie odrywalo z macicy i boli poza tym, ze okresowo podbrzusze jakos inaczej i nizej.

Co do uspokojenia, to juz sobie zaserwowalam tabletke. Oraz przecizbolowe. Ja mam bardzo bolesne ;iesiaczki, wiec cos, co ma bolec bardziej jest dla mnie horrorem.
Co do pocieszania to tak, prosze mnie nie pocieszac. Ja wczoraj jeszcze bylam mama dwojki, a dzis juz nie wiec chcialabym pozwolic sobie na zalobe tego dziecka, ktore istnialo juz w naszej swiadomosci.
Oczywiscie, ze jak bym nie planowala, to bym nie wiedziala. Ale wiem i to zmienia wszystko.

Ten post edytował chaton Mon, 22 Aug 2011 - 18:44

Chaton, nie pocieszam, bo pewnie się nie da, ale ciepło myślę.

Chaton, strasznie mi przykro, okropnie

Chaton... myślę o Was...

Bardzo mi przykro, wiem, jak to boli.

Współczuję

Wspieram modlitwą...